۱ام اردیبهشت ۱۳۹۱

درخت زندگی

فیلم رو تازه دیدم. «درخت زندگی» روایت زندگی خانواده‌ی اوبراین در دهه‌ی ۵۰ امریکا٬ با سه فرزند است که در سه بخش روایت می‌شود. زمانی که فرزندان بزرگ شده‌اند و یکی از آنها خاطرات کودکی خود را به یاد می‌آورد٬ زمان کودکی فرزندان٬ و زمانی میان این دو٬ یعنی زمانی که یکی از فرزندان در ۱۹ سالگی مرده است.

فیلم جدید ترنس مالیک یک شربت گوارا است که از ترکیب تصاویر ناب٬ عشق و انسانیت٬ موسیقی و نگاه شاعرانه به کل جهان هستی ساخته شده. زندگی‌ خانواده‌ی اوبراین علی رغم محوریتش در فیلم٬ تنها نمونه‌ای از زندگی‌های بسیاری است که در حرکت‌اند٬ در تلاطمند و در کشمکش‌اند.

کارگردان بیننده را با تصاویر ناب مسحور میکند و با خود به آغاز آفرینش جهان میبرد و نگاه شاعرانه‌اش را به جهان هستی برای او به تصویر میکشد. «درخت زندگی» شدیداً یادآور «۲۰۰۱: ادیسه‌ی فضایی» است٬ ولی نگاهی لطیف‌تر و گاهی مذهبی‌تر به جهان دارد٬ و تمرکز بیشتری روی احساسات آدمی دارد. به طوری که کل داستان خانواده‌ی اوبراین از کنار هم قرار گرفتن احساساتشان تشکیل شده. عشق مادر و فرزند٬ تلاش پدر برای جلب احترام و علاقه‌ی پسران٬ شیطنت و بازیگوشی فرزندان٬ و حتی حسادت‌های کودکانه. احساس یک مرد نسبت به شغل و سرمایه و خانواده‌اش٬ و احساسش نسبت به گذشته٬ کودکی و برادری که از دست داده.

«درخت زندگی» فیلم عجیبی است. از دیشب تا الان دو بار فیلم رو دیده‌ام و هنوز دوست دارم بارها و بارها ببینمش. و قطعاً این فیلم جزو ۵ فیلم مورد علاقه‌ی من خواهد بود.

پی‌نوشت ۱: کارگردان فیلم٬ Terrence Malick طی ۴۰ سال فعالیت هنری فقط ۵ فیلم بلند ساخته و این نشان‌دهنده‌ی حساسیت کارگردان است.

پی‌نوشت ۲: جایی خواندم که فقط تدوین این فیلم ۳ سال زمان برده.

پی‌نوشت ۳: این فیلم برنده‌ی نخل طلای جشنواره‌ی کن در سال ۲۰۱۱ است.

مشترک شوید: خوراک
دسته بندی شده در: سینما ٬ هنر