وبلاگ‌نویسی یکی از پدیده‌های اینترنت است که بی‌شک به پربار شدن اینترنت کمک کرد. چرا که وبلاگ‌ها حاصل اندیشه‌های شخصی جامعه هستند که می‌توانند با شکستن انحصار رسانه‌های بزرگ٬ رسانه‌های کوچک اما مستقلی را پدید آورند و صدای راستین جامعه باشند. اگر کسی به دنبال شنیدن صدای مردم جامعه باشد٬ چه راهی بهتر از شنیدن مستقیم از خود آنها؟ وبلاگ‌نویسان کسانی هستند که برای دل خودشان می‌نویسند. برای نوشتن استخدام نشده‌اند و برای انتشار قاعدتاً نباید از کسی تأییدیه بگیرند. بر خلاف تمام رسانه‌های دیگر که سردبیر دارند و مدیر مسئول و در برخی موارد حتی مجبور به رعایت مصالح فلان شخص و فلان سازمان هستند٬ وبلاگ‌نویس فقط در برابر خود مسئول است و دغدغه‌هایش. پس بروز پدیده‌ی وبلاگ‌نویسی را باید در جامعه به فال نیک گرفت.

این روزها ۱۰ سال از آغاز وبلاگستان فارسی گذشته.  امروز ضریب نفوذ اینترنت در جامعه‌ی ایران نسبت به ۱۰ سال پیش بسیار بیشتر شده تا جایی که بسیاری از امور مردم با اینترنت انجام میشود. فناوری‌‌های اینترنت رشد کرده و Feedها و Feedخوان ها به اینترنت اضافه شده‌اند که کار خواندن و انتشار را آسانتر می‌کنند. دیگر نیازی نیست هر روز به وبلاگ کسانی که میشناسی سر بزنی تا ببینی چیز جدیدی نوشته‌اند یا نه. خواندن وبلاگ‌ها با Google Reader بیشتر شبیه تفریح شده و حتی می‌توانی مطالبی را بخوانی که دوستت پسندیده. اما با این همه پیشرفت٬ بر خلاف انتظار وبلاگ‌نویسی در ایران نه تنها رشد نیافته که بی‌رونق‌تر شده. دلیلش شاید آن چیزی باشد که در این مدت بر وبلاگستان فارسی گذشته. در این ۱۰ سال وبلاگستان فارسی شاهد اتفاقات خوب و بدی بود که تأثیرات مثبت و منفی زیادی بر وبلاگ‌نویسی ایرانی گذاشت. اتفاقات خوب مانند روی آوردن بسیاری از افراد مشهور و حتی سیاستمداران به وبلاگ‌نویسی و نشست‌ها و گردهمایی‌های وبلاگی و جشنواره‌‌ها که با رشد تکنولوژی اینترنت همزمان شده بود٬ تا اتفاقات ناخوشایند مانند آنچه بر سر Persianblog آمد که خانه‌ی بسیاری از وبلاگ‌ها بود٬ و بعد از آن به گمان من هرگز Persianblog به وضعیت قبلی باز نگشت. یا اختلافاتی که بین blogfa و کاربرانش پیش آمد٬ یا سرنوشت تلخ برخی از وبلاگ‌نویس‌ها و محدودیت‌ها و بسیاری دیگر.

با این همه وبلاگستان فارسی هنوز به حیات خود ادامه میدهد. شاید به خاطر عادت باشد که برخی هنوز مینویسند٬ یا به خاطر نیاز به نوشتن در مورد دغدغه‌هایشان. هر چه هست٬ امروز ۱۰ سال گذشته و هنوز وبلاگ‌ها سرپا هستند. خیلی چیزها تغییر کرده. برخی از وبلاگ‌نویسان درسشان تمام شده و حالا کار میکنند٬ برخی کتاب شعرشان را چاپ کردند٬ برخی هنوز پر مخاطبند و رشد می‌کنند٬ برخی مسدود شده‌اند٬ برخی به سرعت رفع مسدودیت شده‌اند٬ بسیاری رفته‌اند و برخی…

همین. خواستم فقط برای ۱۰ ساله شدن وبلاگستان چیزی بنویسم. هرچند اینقدر بی سر و ته. فقط یک نکته‌ی کوتاه از قلم افتاد. اینکه وبلاگ‌های کپی‌کار کمتر شدند!

پی‌نوشت: خود من وبلاگ‌نویسی را از سال ۸۴ در اینجا آغاز کردم. بعد به ناچار به اینجا کوچ کردم. به خاطر مشکلات بارها انگیزه‌ی نوشتن را از دست دادم. و حالا مدتی است که سعی می‌کنم اینجا دوباره شروع کنم.

در همین رابطه:

وبگاه رسمی روز بلاگستان فارسی